O Σύλλογος γονέων 6ου Δημοτικού σχολείου Πολίχνης σας εύχεται ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

Είθε ο καινούριος χρόνος να είναι καλύτερος από αυτόν που φεύγει. Μακάρι...

Διαβάστε περισσότερα >>>

Συνεργασία και επικοινωνία των γονέων με το σχολείο

 Η πρώτη ευκαιρία για το παιδί να λειτουργήσει κοινωνικά σ’ ένα ευρύτερο περιβάλλον από αυτό της οικογένειας, είναι το σχολείο. Η επιτυχία του παιδιού στο σχολείο εξαρτάται από το αν έχει αυτοπεποίθηση και ενδιαφέρον, από το αν γνωρίζει τι είδους συμπεριφορά είναι αποδεκτή και πως μπορεί να επιβάλλεται στην παρόρμησή του, ώστε να συμπεριφέρεται με κατάλληλο τρόπο.
    Επιπλέον, εξαρτάται από το αν μπορεί να κάνει υπομονή, να ακολουθεί οδηγίες και να στρέφεται στους δασκάλους του για βοήθεια, ενώ παράλληλα να μπορεί να εκφράζει τη γνώμη και τις ανάγκες του, όταν συναναστρέφεται με άλλα παιδιά. Στους εφήβους υπάρχει η αντίληψη ότι ο εαυτός τους και οι απόψεις τους κινδυνεύουν από την παρέμβαση των ενηλίκων. Αυτό τους προκαλεί αγωνία και θυμό, τους κάνει να συγκρούονται συχνά με τους μεγάλους και να αναζητούν στηρίγματα ανάμεσα στους συνομηλίκους τους.
Σχολείο και οικογένεια, ενώ αποτελούν δύο διαφορετικά συστήματα, συνθέτουν ταυτόχρονα ένα ενιαίο πλαίσιο ζωής για τα παιδιά. Οι δύο αυτοί κόσμοι είναι σημαντικό να βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή συνεννόησης και επικοινωνίας μεταξύ τους, να συνεργάζονται αποτελεσματικά, να αλληλοσυμπληρώνονται όπου χρειάζεται, για να μπορούν να ανταποκρίνονται σ’ όλες τις ανάγκες του παιδιού: γνωστικές, συναισθηματικές, πρακτικές.
    Οι σημερινές συνθήκες δημιουργούν την ανάγκη για έμπρακτη επικοινωνία και συνεργασία, καθώς η εκπαιδευτική διαδικασία χρειάζεται τη συνεισφορά εκπαιδευτικών, γονέων και παιδιών.

 Σχολείο και γονείς

     Το σχολείο και η οικογένεια συνδέονται στενά με την ανάπτυξη και την εξέλιξη του παιδιού. Είναι θεσμοί διαφορετικοί που δεν αντικαθιστά ο ένας τον άλλο, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται, καθώς και οι δύο επιτελούν ένα κοινό έργο από διαφορετική θέση. Όταν ο γονιός και ο δάσκαλος καταφέρνουν να οριοθετούν τους ρόλους τους, επικοινωνούν πιο εύκολα μεταξύ τους και η επιτυχία του παιδιού στο σχολείο τους κάνει να χαίρονται. Όμως, πολλές φορές, δημιουργείται διάσταση μεταξύ γονέων και δασκάλων, που οφείλεται στη σύγχυση των ρόλων και στις συνέπειες που η σύγχυση αυτή προκαλεί.
    Δημιουργείται λοιπόν η ανάγκη συνεχούς ενημέρωσης και εκπαίδευσης των δύο αυτών συντελεστών. Το σχολείο μπορεί να λειτουργήσει ως κέντρο εκπαίδευσης των γονέων. Σήμερα βλέπουμε να δημιουργούνται στις σχολικές μονάδες ολοένα και περισσότερες Σχολές Γονέων. Δίνεται έτσι η ευκαιρία να αποκτήσουν μια νέα οπτική των ψυχολογικών και παιδαγωγικών προβλημάτων που απασχολούν το παιδί τους. Η νέα αυτή σχέση του γονέα με το σχολείο προξενεί στο παιδί ένα αίσθημα ανακούφισης: βλέπει να αλλάζει η στάση των γονιών μέσα από την ενημέρωση και την επικοινωνία και καταλαβαίνει, ιδιαίτερα στην περίπτωση του “προβληματικού” παιδιού, ότι και οι δικές του δυσκολίες μπορούν να αντιμετωπιστούν.
    Η εκπαίδευση των γονέων ενισχύει το ρόλο τους και την εκτίμηση που οι γονείς έχουν για τον εαυτό τους. Τους βοηθάει να κατανοήσουν τη σημασία της πρόληψης και να δουν το ζήτημα της ψυχικής και σωματικής αγωγής και υγείας του παιδιού τους στη συνολική του διάσταση. Τους βοηθάει επίσης να αντιληφθούν ότι η τιμωρία είναι ένα κατασταλτικό μέτρο που δεν επιλύει το πρόβλημα. Αντίθετα, σε μερικές περιπτώσεις μετατρέπεται σε πρόκληση και ωθεί τα πιο απελπισμένα παιδιά να ριψοκινδυνεύσουν, προκειμένου να την αποφύγουν ή να δοκιμάσουν την αντοχή τους, αν τελικά τους επιβληθεί κάποια ποινή.

Προτάσεις για την καλύτερη συνεργασία σας με τους εκπαιδευτικούς:
 
- Ενωθείτε με άλλους γονείς: Συζητήστε, δικτυωθείτε, αναλάβετε πρωτοβουλίες και δράση σε συνεργασία με άλλους γονείς.
-Να είστε δάσκαλοι των παιδιών σας περισσότερο στα ζητήματα της ζωής και λιγότερο στα μαθήματα του σχολείου. 

-Στην επαφή σας με τους εκπαιδευτικούς καλλιεργήστε μία θετική στάση και σεβαστείτε την προσωπικότητα και το έργο του καθενός, προσπαθώντας να ξεπεράσετε τα πιθανά προβλήματα επικοινωνίας που υπάρχουν, για το κοινό καλό του παιδιού.

-Ενημερώστε τους για τυχόν ιδιαιτερότητες του παιδιού σας και προσπαθήστε να βρείτε μία κοινή λύση που να έχει επίκεντρο την βοήθεια του παιδιού σε όλα τα επίπεδα, μαθησιακό, κοινωνικό και ψυχολογικό.

Διαβάστε περισσότερα >>>

Πως να δώσουμε αυτοεκτίμηση στα παιδιά

Aπάντηση : Με το να αποδεχτεί ο γονιός τα παιδιά έτσι όπως είναι, με σκοπό να μάθουν τα παιδιά να αποδέχονται τον εαυτό τους. Δηλαδή όταν ο γονέας αγαπάει το παιδί χωρίς να ζητάει από το παιδί να αλλάξει τον εαυτό του. Ο γονέας δηλαδή να αγαπαει το παιδί γιατί είναι αυτό, όπως λέει και το τραγούδι “σ'αγαπώ γιατί είσαι εσύ”.
Αν για τον γονέα είναι δύσκολο να αποδεχτεί το παιδί? Αυτό συμβαίνει όταν ο γονέας δυσκολευται ο ίδιος να  αποδεχτεί τον ίδιο του τον εαυτό γιατί ένιωθε και ο ίδιος πως δεν ήταν αποδεκτός από σημαντικά πρόσωπα της ζωής του.
Τι σχέση έχει η αποδοχή και η αγάπη του γονέα με την αυτοεκτίμηση? : Ο γονέας είναι ο πρώτος άνθρωπος που οριοθετεί την σχέση του παιδιού με αυτόν και κατ'επέκταση οριοθετεί τον εαυτό του παιδιού από πολύ μικρή ηλικία.
Η οριοθέτηση αυτή θα δώσει τον πρώτο και σημαντικότερο αυτο-προσδιορισμό της ζωής του στο παιδί σε σχέση με τον γονέα και τι ζητάει ο γονέας από αυτό γιατί ο γονέας είναι που βάζει τα όρια. Αυτή η σχέση γίνεται το καλούπι πάνω στο οποίο βασίζεται η σχέση του παιδιού με τον εαυτό του, με τον κόσμο, με τις αξίες, κάτι που το ακολουθεί και σαν ενήλικας.
Η οριοθέτηση αυτή προσδιορίζει το πως θέλει το παιδί να είναι ο εαυτός του, γιατί πρώτη η μάνα και ύστερα ο πατέρας προσδιόριζουν τα όρια της συμπεριφοράς του παιδιού και το παιδί έτσι βάζει μέσα του το πρώτυπο για το πως ζητάνε οι γονείς του να συμπεριφέρεται. Εδώ ειναι σημαντικό να καταλάβουμε πως ο χαρακτήρας του παιδιού είναι η αλληλεπίδραση γονιδίων και περιβάλλοντος, εως και την ηλικία των 7 ετών που το παιδί τότε μόνο έχει πλήρως ωριμάσει ο εγκέφαλος όσον αφορά του να μπορεί να αναλάβει ευθύνη.
Έτσι μερικά παιδία έχουν πιό εκρηκτικό ταμπεραμέντο, άλλα πιό ήρεμο, άλλα είναι πιό λογικά και πάει λέγοντας. Γιαυτό τα πρώτα αυτά χρόνια είναι μεγάλης σημασίας, γιατί ο γονέας πρέπει να καταλάβει πως το κάθε παιδί είναι γενετικά προκαθορισμένο να είναι διαφορετικό και πως ο γονέας δεν πρέπει να προσπαθεί να αλλάξει τον χαρακτήρα του παιδιού, αλλά να αποδεχτεί τον χαρακτήρα του παιδιού που αναδύεται με τα χρόνια. Έτσι αν ο γονέας δεν αποδεχτεί το παιδί όπως αυτό είναι ειδικά στα πρώτα χρόνια, το παιδί θα νιώθει μειονεκτικά γιατί θα αποδώσει αρνητικό νόημα στον εαυτό του.
Τι είναι δηλαδή η αυτοεκτίμηση? Η αυτοεκτίμηση είναι η απόσταση ανάμεσα στον εαυτό που το παιδί έχει και τον εαυτό που θα ήθελε να έχει. Όσο μεγαλύτερη η απόσταση, τόσο μεγαλύτερα τα ψυχολογικά και κοινωνικά προβλήματα.
Ο εαυτός που το παιδί θα ήθελε να είναι είναι αυτός που του εμφήτευσαν οι γονείς του πως ωφείλει να είναι.  Η εσωτερική κριτική του παιδιού είναι η αποτυχία του να ζήσει σύμφωνα με τις εσωτερικές του αξίες μας, οι οποίες εσωτερικές αξίες του παιδιού είναι τα ΝΑΙ και τα ΟΧΙ που έδωσαν στο παιδί οι γονείς. Γιαυτό όταν το παιδί λαμβάνει το μύνημα “όχι να μην είσαι ο εαυτός σου γιατί ο εαυτος σου είναι απαιτητικός” το παιδί προσπαθεί να μην είναι ο εαυτός του και να συμμορφωθεί στο ποιός νομίζει πως ωφείλει να είναι. Το αποτέλεσμα είναι δυστυχία.
Πως δημιουργούνται οι προσωπικές αξίες και οι στόχοι για το ποιοί θέλουμε να γίνουμε? Από μικρά παιδιά, όλοι ενστερνιζόμαστε και εσωτερικέυουμε τις αξίες των άλλων ανθρώπων σαν δικές μας αξίες, αυτό αργότερα γίνεται η συνείδηση μας,
Έτσι όλες οι θετικές και οι αρνητικές εμπειρίες που ζήσαμε, δηλαδή τα ταμπού που έχει κάθε κοινωνία, την  διαπαιδαγώγηση από τους γονείς μας, τις περαιτέρω σχέσεις μας, όλα αυτά αποτυπώνονται μέσα μας σαν εμπειρίες στις οποίες εμέις καλούμαστε να δώσουμε ένα νόημα δικό μας για να  τις ερμηνέυσουμε και να τις  καταλάβουμε έτσι όταν δώσουμε ένα προσωπικό αρνητικό νόημα σε μία εμπειρία π.χ. “Εγώ έφταιγα που δεν ήμουν αρκετά καλός/τέλειος για τον/την τάδε, γιαυτό εκείνος/εκείνη δεν με αγαπούσε” αυτό το νόημα το δίνει ο άνθρωπος συνήθως αυτόματα χωρίς πολύ συνειδητή επεξεργασία και αυτό μετατρέπεται σε μιά υπερβολικά αυστηρή συνείδηση.
Αυτή η συνείδηση αυτόματα απαγορέυει τις επιθυμίες που μπορεί να έρθουν σε σύγκρουση με τα ταμπού και τις απαγορέυσεις των γονέων, και έτσι δεν αφήνει τον άνθρωπο να γνωρίσει τον εαυτό του για να μην δει τον εαυτό του και τις κρυφές και απαγορευμένες επιθυμίες του, μετά δει το πρώτυπο συμπεριφοράς και αφού δεν πως δεν τα κατάφερε να πραγματοποιήσει τις αξίες και το πρώτυπο συμπεριφοράς,  κρίνει το εαυτό σαν ανεπαρκή και έτσι νιώθει μειωμένος.
Τι να κάνει ο γονέας για να δώσει αυτοεκτίμηση στο παιδί?
Να δίνει στο παιδί όλη την αγάπη, την γονεική θέρμη και υποστήριξη που αυτό χρειάζεται, αλλά και πάντα να βάζει όρια. Δηλαδή να ζητάει την υπακοή του παιδιού στις γονεικές εντολές, να δίνει προοδευτικά αυξανόμενες ελευθερίες, ανεξαρτησία και επιλογές στο παιδί ανάλογα με την ηλικία του, να είναι δίκαιος, δηλαδή να ακούει την άποψη του παιδιού.
Επίσης να θέτει ξεκάθαρα αδιαπραγμάτευτα και δυνατά όρια που είναι ίδια για όλους τα οποία όρια να ελέγχει αν ακολουθούνται, αλλά και να δίνει στο παιδί να καταλάβει κάποια όρια που είναι διαπραγματέυσιμα. Να διδάσκει τον αυτοέλεγχο αλλά πρώτα να καταλαβαίνει τα συναισθήματα των παιδιών, και να δίνει επιβραβέυσεις για ότι το παιδί κατάφερε. Αν μαλώσει το παιδί αυτό να είναι προσαρμοσμένο στο τι λάθος έκανε το παιδί και στην μεταμέλεια του παιδιού,  αλλα και να εξηγεί στο παιδί γιατί το μαλώνει. Δηλαδή με μία λέξη να είναι ισορροπημένος στο τι δίνει και ζητάει.

Τι να μην κάνει ο γονέας?
1) Να μην εκμεταλέυεται, ενοχοποιεί,απορρίπτει, απομονώνει, αγνοεί το παιδί και τις ανάγκες του, να μην διαφθείρει και να μην εκφοβίζει το παιδί.
2) Να μην αγαπάει το παιδί με όρους. Πολλοί γονείς αγαπούν το παιδί μόνο όταν το παιδί συμπεριφέρεται με κάποιον τρόπο που ευχαριστεί τους γονείς και αποσύρουν την αγάπη τους όταν το παιδί δεν συμμορφωθεί με τις επιθυμίες τους. Αυτό το γεγονός πρωτίστως τραυματίζει έντονα την ψυχή του παιδιού γιατί όσο πιό μικρό είναι τόσο περισσότερο ψυχο-διαλυτικό άγχος θα νιώσει γιατί ο βασικός σύνδεσμος με το περιβάλλον θα κλονιστεί, με συνέπεια να αποκτήσει τράυμα, βαθειά ανασφαλεια, φοβίες, κλονισμό της εμπιστοσύνης στο περιβάλλον, βαθειά εσωστρέφεια καθώς επίσης και να νιώσει πως δεν είναι άξιο αγάπης και καλού. Η αγάπη με όρους έχει πια αποδειχτεί πως αφήνει πολλύχρονα τράυματα στο παιδί και σαν ενήλικο πιά.
2) Να μην είναι αυστηρός με το παιδί, δηλαδή να μην ζητάει υπερβολική συμμόρφωση και να μην τιμωρεί το παιδί αν αυτό δεν πληρεί 100% τις προσδοκίες του γονέα. Αν ο γονέας είνα υπερβολικά αυστηρός το παιδί μαθαίνει ασυνείδητα να είναι υπερβολικά αυστηρό με τον ίδιο τον εαυτό του με συνέπεια να μην νιώθει ποτέ πως είναι αρκετός για τους άλλους και να μην νιώθει καλά με το εαυτό του εαν δεν πληρεί τις υψηλές γονεικές προσδοκίες, με συνέπεια συνέχεια να είναι κακόκεφο και ευερέθιστο ή ακόμα και επιθετικό γιατί νιώθει αδικημένο.
3) Να μην είναι χαλαρός με το παιδί. Ο γονέας που τα δίνει όλα και δεν ζητάει καμία συμμόρφωση από το παιδί, δεν δίνει στο παιδί αξία και αυτοεκτίμηση γιατί το παιδί δεν νιώθει χαρούμενο πως κατάφερε έναν σκοπό ή πως ζει με μία αξία και έναν σκοπό στην ζωή, αφού ο γονέας δίνει στο παιδί χωρίς να ζητάει καμία συμμορφωσή ή συμπεριφορά από το παιδί, έτσι το παιδί δεν νιώθει την ευθύνη να κάνει τίποτα γιαυτό δεν έχει χαρά πως κατάφερε κάτι. Επίσης το παιδί γίνεται κακομαθημένο, χωρίς προσωπικούς στόχους και αξίες και με έντονη δυστυχία, προβλήματα συμμόρφωσης με το περιβάλλον σαν ενήλικας.
4) Να μην αμελεί το παιδί. Αν ο γονέας δεν δίνει την γονεική ζεστασιά και υποστήριξή του και δεν έχει τις ανάλογες απαιτήσεις από το παιδί, το παιδί νίώθει πως η παρουσία του φέρνει πρόβλημα ή πως δεν έχει κανένα σκοπό ύπαρξης στην οικογένεια και στην ζωή. Έτσι μεγαλώνει μοναχικό.

Δημήτρης ΤσουκάληςΨυχολόγος με ειδίκευση στην Παιδοψυχολογία (Μaster Kingston University U.K.)
Αριθμός άδειας ασκήσεως επαγγέλματος ψυχολόγου:
Βόλος 10-12-2008
Αρ.Πρωτ. 10108

Διαβάστε περισσότερα >>>

Η μετάβαση από τη νηπιακή στη σχολική ηλικία

Η μετάβαση από την νηπιακή στη σχολική ηλικία χαρακτηρίζεται από ένα σύνολο σημαντικών αλλαγών σε διαφορετικούς τομείς. Στον σωματικό και κινητικό τομέα παρατηρούμε την σταθεροποίηση των βιοσωματικών αλλαγών και των ψυχοκινητικών δεξιοτήτων. Στον νοητικό τομέα το παιδί αρχίζει να αφήνει πίσω του τον εγωκεντρισμό παρουσιάζοντας για πρώτη φορά συνεπή και σταθερή λογική κατανοώντας περισσότερα λογικά σχήματα , έννοιες αριθμών και τα χαρακτηριστικά του φυσικού κόσμου όπως η ποσότητα , το βάρος , ο όγκος. Στον τομέα της συναισθηματικής και κοινωνικής ανάπτυξης ενώ μέχρι τώρα τα ενδιαφέροντα του παιδιού είχαν επίκεντρο τον εαυτό του τώρα στρέφονται και προς τους συνομηλίκους του. Το παιδί σε αυτή την ηλικία κατανοεί και επιδιώκει την έννοια του μαζί και επιθυμεί να γίνει αποδεκτό από την ομάδα. Η είσοδος του παιδιού στο σχολείο αποτελεί ορόσημο στη ζωή του, οι απαιτήσεις του νέου περιβάλλοντος είναι μεγάλες και το παιδί για να ανταποκριθεί σε αυτές πρέπει να αποκτήσει συγκεκριμένες δεξιότητες και να μάθει συγκεκριμένες μορφές συμπεριφοράς. Το παιδί καλείται να αντιμετωπίσει τον αποχωρισμό από τους γονείς και την ασφάλεια του οικογενειακού περιβάλλοντος , να κοινωνικοποιηθεί μέσα στην τάξη , να ανταγωνιστεί και αντιμετωπίσει τα άλλα παιδιά αν χρειαστεί . Ταυτόχρονα του ζητούνται αποδείξεις ότι μπορεί να τα καταφέρει , να αποκτήσει γνώσεις , να γίνει καλός μαθητής, να  σταθεί στο ύψος των προσδοκιών των γονέων και των δασκάλων του. Όσο μεγαλύτερες είναι αυτές οι προσδοκίες μπορεί να αποτελέσουν για το παιδί έναν επιπλέον αγχωτικό παράγοντα στις σχολικές του επιδόσεις. Το παιδί θα πρέπει  από νωρίς να αναπτύξει μια αυτόνομη σχέση με το σχολείο έτσι ώστε το διάβασμα να αποτελεί μια προσωπική του υπόθεση  ,οι γονείς είναι εκεί για το βοηθήσουν και να το στηρίξουν όταν οι συνθήκες του σχολείου αποδεικνύονται δύσκολες. την τελευταία δεκαετία ένα 25-30 % των παιδιών εμφανίζουν μαθησιακές δυσκολίες και βρίσκονται αντιμέτωπα με την σχολική αποτυχία η οποία βιώνεται τις πιο πολλές φορές με ιδιαίτερη απογοήτευση από τους γονείς . Το ίδιο το παιδί έχει άσχημη εικόνα για τον εαυτό του και κατακλύζεται από συναισθήματα μεγάλης απογοήτευσης αυτουποτίμησης και απαξίωσης του εαυτού του. Ποιοι είναι όμως οι λόγοι που μπορούν να οδηγήσουν ένα παιδί στην σχολική αποτυχία και ποια μπορεί να είναι εκείνα τα δεδομένα που θα μας επιτρέψουν να προβλέψουμε το μέλλον του παιδιού στο σχολείο; Το παιδί που έχει φυσιολογική νοημοσύνη ξεκινά να μαθαίνει από την αρχή της ζωής του ,η καλή ψυχοσυναισθηματική επικοινωνία με την μητέρα από τα πρώτα χρόνια ανάπτυξης θα το εφοδιάσει με σημαντικά κίνητρα για την ανάπτυξη της λεκτικής επικοινωνίας. Η κατάκτηση του λόγου αποτελεί το πρώτο σημαντικό βήμα για την εξερεύνηση του κόσμου και την απόκτηση γνώσεων. Στατιστικές μελέτες  έχουν αποδείξει ότι τα παιδιά που καθυστέρησαν να μιλήσουν εμφανίζουν σε μεγάλο ποσοστό μαθησιακές διαταραχές κατά την σχολική φοίτηση. Σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίζει η εξοικείωση του παιδιού με τα παιχνίδια γνώσεων και τα βιβλία στην προσχολική ηλικία . Το παιδί γοητευμένο από τις ωραίες εικόνες του παραμυθιού γρήγορα θα ενδιαφερθεί να αποκωδικοποιήσει τα γραπτά σύμβολα που τις συνοδεύουν και να τους αποδώσει ένα νόημα. Τα παιδιά που προέρχονται από οικογένειες που αγαπούν την συζήτηση , την ανταλλαγή ιδεών και το διάβασμα δεν θα παρουσιάσουν ιδιαίτερες δυσκολίες στη γραφή και την ανάγνωση. Μαθησιακές δυσκολίες όμως παρουσιάζονται όμως ακόμη και όταν τα ερεθίσματα από το περιβάλλον είναι ικανοποιητικά, σε αυτή την περίπτωση αποτελούν εξατομικευμένη δυσκολία του παιδιού και επιβεβαιώνουν την ύπαρξη βαθύτερων ψυχολογικών προβλημάτων που αναστέλλουν την ικανότητα για μάθηση Την τελευταία δεκαετία στο σχολικό πληθυσμό εμφανίζονται με μεγάλη συχνότητα δύο διαφορετικές καταστάσεις, η σχολική φοβία και η δυσλεξία. Η σχολική φοβία είναι μια συγκεκριμένη ψυχική διαταραχή που την χαρακτηρίζει ένα έντονο ψυχικό άγχος το οποίο είναι αδικαιολόγητο. Εκδηλώνεται με πολλούς τρόπους κυρίως όμως με πλήρη απροθυμία του παιδιού και έντονη απέχθεια για το σχολείο , άρνηση προσέλευσης και συμπτώματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς όπως επιθετικότητα , υπερκινητικότητα , εκρήξεις θυμού και με ψυχοσωματικές διαταραχές όπως πονοκεφάλους κοιλόπονους , διάρροιες , εμετούς , εφιάλτες , ενούρηση , εγκόπριση. Η δυσλεξία αποτελεί την βασικότερη από τις μαθησιακές δυσκολίες και πρόκειται για δυσχέρεια που εκδηλώνεται στην ανάγνωση ,την γραφή και την ορθογραφία και ταλαιπωρεί έναν σημαντικό αριθμό μαθητών με πλειοψηφία των αγοριών έναντι των κοριτσιών σε αναλογία 3 προς 1 . Και στις δυο περιπτώσεις μόνο η έγκαιρη διάγνωση από ειδικούς μπορεί να βοηθήσει την βελτίωση του προβλήματος. ΜΑΚΡΙΔΟΥ ΑΝΝΑ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΡΩΜΗΣ ΚΛΙΝΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ Email annamakr@hotmail.com

Διαβάστε περισσότερα >>>